01 BLOG

Blog

De afgelopen maanden heeft een van de 1e klanten van OKvlees.nl, Claudette Paelinck (@chezclo op Twitter) driftig geëxperimenteerd met delen van het varken die je niet bij de supermarkt zult aantreffen. Tenminste, niet in de originele vorm. Dit onder de noemer "Alles van het varken". Het gaat dus om koken met herkenbare delen van het varken, zoals het oor of staart. Raar, vreemd, eng? Oordeel zelf. Maar is het juist geen respect naar het dier? ER is nu zelfs een uitbreiding naar 'alles van de geit'

Hieronder het meer dan boeiende verslag van Claudette!

#allesvandegeit: Chevon tongen
Van formaat ongeveer even groot als een lamstong, misschien ietsjes kleiner, netjes met z’n drietjes in een pak. Samen dik 2 ons per pakje. De bereiding heb ik identiek gehouden aan alle andere tongen: eerst 2-3 uur koken met bouquet garni, pellen en dan verder verwerken.
 Wat meteen opvalt is dat de tongjetjes er lichter uitzien en wat zachter, weker aanvoelen, ook onbewerkt. Ik heb er eentje na het koken versneden en geproefd (uiteraard!). Ze smaken zoals ze er uitzien: zacht van smaak en van textuur. Het woord dat in me opkwam was “delicaat”. En ook niet te vergelijken met lamstong, wat veel steviger is (smaak&textuur). Waar de varkenstong wat korrelig is, is de chevontong vezelig, zoals die van de kalf. Maar dus delicater van smaak. Het komt nog het meeste in de buurt van de zwezerik, maar dan met spiervezels.
 Voor de afwerking: ik heb een gedeelte van het kookvocht ingekookt, uitje gefruit, room erbij, weer inkoken, beetje grove mosterd (weinig!), wat mosterdzaad en P&Z. Alles liefelijk en zacht om de smaak van de tongen niet kapot te meppen. Tongen in plakjes weer in de saus, met rijst en gekarameliseerde witlof. Thuisjury: 10 points. Ik worstel nog een beetje met de presentatie: de tongetjes hebben een hoog schattigheidsgehalte, en de plakjes “tonen” niet echt.
 Zou ik het weer doen? Jazeker, maar alleen als mijn dochter niet thuis is. Het is iets wat ik als voorgerecht of tussengerecht bij een kerstdiner zou opdienen. Zeker met de gekarameliseerde witlof is het een goede combi (ff kijken wat de foodpairing daarvan zegt). Bereid als een zwezerik (gekookt vervolgens gebakken) zal ie het zeker ook goed doen. Een luxeproduct, voor de verfijnde epicurist.



Alles van het varken : een recensie
varkensoor3 kleinHet kwam allemaal vanmorgen in een wel erg grote doos : varkenssnuiten, -oren en tongen, samen met nog andere lekkernijen. Het is de eerste keer dat ik deze varkensdelen gebruik en ik ben er even stil van. Het is allemaal erg herkenbaar en dat ben ik niet meer gewend. Ik ben een overtuigd gebruiker van alles-van-het-dier maar dit heeft wel iets van een vuurdoop. De snuiten zien er verrassend roze uit, met name aan de binnenkant. Roze, dooraderd met wit. Vet? We zullen het beleven. Aan de oren ontdek ik niets bijzonders, behalve dat er toch nog een beetje vlees aan zit. Dat had ik niet verwacht. De tongen zijn het meest vertrouwd. We kennen die van het rund en van het kalf.

Op het programma: Terrine de la tête au pieds van Bibi uit het boek “Van het Varken”. In plaats van de voorgeschreven 10 varkenspoten gebruik ik één hips, maar voor de rest voer ik het recept naar de letter uit. Dat betekent klassieke groentes (wortel, prei, knolselderij, ui, de venkel laat ik weg, kan ik bij de buurtsuper niet vinden) en klassieke kruiden (kruidnagel, laurier en jeneverbes). Drie uur moet het op. Van de

Januari en februari  de eerste maanden van het jaar, wat is daar toch mee? Om mij heen hoor ik alleen maar geweeklaag: lange maanden, saaie maanden, donkere maanden, slecht weermaanden, helemaal niks maanden, dat is zo een beetje wat iedereen ervan vindt.
 Ik stond 2 januari in de keuken en keek naar buiten en opeens realiseerde ik me, het licht in januari is écht anders. Zo voelt het in ieder geval. Hadden de dagen in december nog een geelgouden gloed, in januari lijkt het licht wel flets, saai en verstoken van elke gloed. Tot 31 december had er een zeker soort belofte in de lucht gehangen. De belofte dat de hemel zou oplichten van allerlei prachtig uiteenspattend vuurwerk. De belofte van een Nieuwjaar waarin alles beter, mooier en misschien makkelijker zou gaan. Een jaar waarin we ons zelf zullen gaan  vernieuwen: regelmatig sporten zonder enige moeite, allemaal stoppen met roken zonder ontwenningsverschijnselen, alleen nog drinken op zon- en feestdagen, slechts één snoepje snoepen in plaats van een hele zak en natuurlijk ook een jaar waarin we nóóit meer teveel zullen eten. En dan is het zomaar eind januari, ben ik snipverkouden en

Het maken van een lekkere rookworst is nog een hele uitdaging gebleken. Ik snap nu heel goed dat slagers wedstrijden houden met hun rookworsten. En we van OKvlees maakten het onszelf daarbij ook niet echt eenvoudig. We willen in OKvlees producten alleen maar  pure additieven, dus bijvoorbeeld geen chemisch gemodificeerde stofjes maar ook  geen nitriet. Voor wat betreft dat laatste gaan we nog net een stapje verder dan Skal, de organisatie die de eisen rond biologische producten bewaakt.

We hebben de ontwikkeling van de rookworst op dezelfde manier gedaan als het  opbouwen van OKvlees.nl. Dus met betrokkenheid van de klanten. Op verschillende momenten tijdens de ontwikkeling hebben we bij bestellingen rookworsten gedaan, met daarbij het verzoek of men die wil beoordelen. De betrokkenheid bleek weer overweldigend te zijn, met bijna 100% reactie! (alleen dat al motiveert ongelofelijk!)

Ik wil, nee, ik moet u iets opbiechten. Sinds ik kennis heb gemaakt met OKvlees is mijn taalgebruik veranderd. Ik moet daar echt van mezelf op gaan letten; want ik zeg namelijk best heel rare dingen.
Lang voordat OKvlees operabel was kwam Peter Kolster mij vlees aan huis bezorgen om daar recepten mee te bedenken. Reeds bij die eerste keer begon het. Nadat Peter het vlees had afgegeven, zei ik bij wijze van afscheid: ‘Ik ga eens lekker met je vlees aan de slag’. Later mailde ik Peter het volgende:  ik ben diep onder de indruk van je riblapjes. Ook heb ik hem onlangs zonder blikken of blozen gezegd: ‘Wát heb je toch een lekkere goedbevleesde spareribs’.
Nadat mijn man mij met mijn uitlatingen confronteerde, realiseerde ik mij pas de

Toen OKvlees.nl een paar weken geleden echt van start ging door de deuren van zijn webwinkel te openen, liet ik mijn vriendenkring dit weten via een mailtje. Al snel liep mijn mailbox vol met vragen als: hoe gaat dat dan precies, vlees bestellen via internet en bezorgen via de postbode? En had ik daar al ervaring mee? De teneur was zo’n beetje dat ze aan de hand van mijn ervaringen zelf ook zouden gaan bestellen.
Alvorens tot de bestel-daad over te gaan, at ik samen met mijn gezin eerst de vriezer leeg. Na een sopje was mijn vriezer er helemaal klaar voor om volgeladen te worden met OKvlees.
Ik begon op de site van OKvlees.nl bij bestellen. In overzichtelijke stappen wordt haarfijn uitgelegd hoe het bestellen in zijn werk gaat. Er is telkens keus tussen scharrel of biologisch. Met de prijs blijkt het erg mee te vallen. Beslist niet duurder dan wat de grootgrutter voor zijn scharrel en biologisch vlees rekent. Ook tref ik eindelijk weer eens een stuk fricandeau aan en rosbief.
Wat meteen opvalt is hoe simpel het is om op deze wijze boodschappen te doen, en

 EU Organic Logo
© OKvlees.nl | Fotografie: Dutch Food Art | Vragen of suggesties? info@okvlees.nl | Bel 06-21917040