01 BLOG

Blog

Joke Ruessink kleinOnlangs zat ik in de wachtkamer van de dierenarts. Met beide handen hield ik de poezenmand op mijn schoot omklemd met daarin een klaaglijk miauwende kater. Ik sprak hem zacht sussende woordjes toe. Wie mij had kunnen horen had gedacht: die sust een klein kind. Ik viel niet uit de toon; o nee. In zo'n wachtkamer kun je de enorme liefde die men voor het huisdier koestert niet missen. En anders is dit wel het geval bij de kassa, een bezoek aan de dierenarts kost geld. Toch lijkt niets ons teveel of te dol als het om onze huisdieren gaat.
Hoe anders is dit voor de dieren die wij eten. Het schokte mij toen ik in de krant las dat de prijs van dierenvoeding hoger ligt dan de prijs die sommige prijsknallende supermarkten vragen voor bijvoorbeeld kipfilet of varkensvlees. Toen ik de volledige betekenis van dat bericht tot mij door liet dringen was ik geschokt. Oprecht geschokt.
Een huisdier koesteren we als een ware huisgenoot en 's avonds eten wij vlees van dieren die een zeer dieronwaardig bestaan hebben gehad en voor wie de slacht een verlossing was. En de consument is hiervoor verantwoordelijk. Vlees eten was aanvankelijk een luxe. Tegenwoordig ziet iedereen vlees als een normaal en vanzelfsprekend onderdeel van het menu. En dat moet ook nog eens goedkoop zijn. De consument wil voor een dubbeltje op de eerste rang en de boer en het dier zijn daarvan de dupe.
Daarom ben ik zo blij met OKvlees. Een geweldig initiatief voor eerlijk vlees waar de boer een eerlijke prijs voor krijgt,want daar begint het. Bij de boer, want die willen eigenlijk ook niets liever dan het beste voor hun dieren. Tijdens mijn tocht langs de boeren die hun biologisch en scharrelvlees aan OKvlees leveren viel mij dit in het bijzonder op.
Zo bezocht ik een koeienboer, Dick Ruessink die biologisch Blonde d'Aquitaine houdt, een imposante vleeskoe die prachtig is om te zien. Van deze koeien is het biologische vlees van OKvlees afkomstig.
Al voor we het erf opreden zie ik ze staan, grote blonde dames die ijverig staan te grazen. De koeien die nu op de boerderij staan, zijn maar een klein deel van de ruim 200 koeien die hij in totaal heeft. De meeste koeien staan een groot deel van het jaar in een natuurgebied een flink eind verderop. Daar kunnen ze naar hartenlust grazen en groeien en in een groep samenleven. Een paar keer per week gaat de boer naar het natuurgebied om te kijken of alles in orde is en de koeien in goede conditie zijn. Soms heeft een koe wat extra zorg nodig en die neemt hij dan mee naar de boerderij om te herstellen.
De boerderij vormt zo merk ik, eigenlijk een soort herstel- en kraamkliniek, de hoogzwangere koeien en de reeds bevallen dames staan hier gezellig bij elkaar in de stal met een uitloop naar de speelwei. Ja speelwei, compleet met een speelberg van hooi waar de kalfjes op en af kunnen klimmen en rennen. De kalfjes blijven gedurende negen maanden bij de moeder en kunnen al die tijd bij haar drinken. De koeien worden niet gemolken; alle melk is voor het kalf. Als ik tussen de koeien op de speelwei sta vertelt boer Dick dat een koe de eerste tijd haar jong heel erg beschermt en dat het beter is om dan niet te dichtbij te komen. Ook vertelt Dick waarom hij juist deze koeien houdt: de Blonde, 'e zijn prachtig' over zijn gezicht trekt bijna een verliefde glans, 'het is een makkelijk en sterk ras, ze geven mooi vlees en ze kunnen zelf baren'.
Ik hoor nu over de Dikbilkoe waarvan het kalf te breed is om via natuurlijke weg geboren te worden. Waardoor de koe altijd een keizersnee (zonder verdoving) nodig heeft. 'En dat wil ik niet voor mijn koeien', zegt Dick, 'dat gaat tegen de natuur in. En het is ook erg belastend voor zo'n koe.'
En dan bezoeken we een stal met stieren. Stieren zijn enorm imposant en staan op stal. Want tot een jaar kan een stierkalf in de wei. 'Maar daarna....dan is er geen houden meer aan. Dan gaat het testosteron een te grote rol spelen en worden ze vervelend, echt onhoudbaar. Daarom staan stieren vanaf één jaar oud op stal maar dan wel een plezierige stal, schoon met stro en volop daglicht en frisse lucht.'
Is dat zielig? De boer kijkt me aan en zegt dat het niet anders kan, maar of het leuk is voor die stier? Dat weet hij ook niet met zekerheid te zeggen.
Ik vraag: 'Houdt u van uw koeien?' Hij kijkt me even aan voor hij antwoordt, 'Houden van is niet het goede woord, ik vind ze prachtig en ik denk dat je eerder van respect kunt spreken. Ik respecteer mijn dieren. Dat wil zeggen dat ik de koeien koe laat zijn. Mijn hond zit er ook niet op te wachten om bij mij achterop de fiets te zitten en zo moet je dat met die koeien ook zien. Ik heb respect voor ze en zij voor mij. We laten elkaar in de waarde. Als een koe uiteindelijk meegaat met de wagen (naar de slacht) dan vind ik dat niet moeilijk, dat is de cyclus. En mijn koeien hebben een machtig mooi leven gehad. Als een koe iets heeft en je hebt daar veel zorg aan en de koe redt het uiteindelijk niet, dan heb ik daar veel weet van. Niet om het geld hoor, maar omdat ik het niet heb kunnen redden. '
Deze dag werd mij duidelijk dat houden van een breed begrip is en dat het soms respect heet.
 EU Organic Logo
© OKvlees.nl | Fotografie: Dutch Food Art | Vragen of suggesties? info@okvlees.nl | Bel 06-21917040