01 BLOG

Blog


1
Ik werd gevraagd om mee te doen met een blogtournee. Een blogtournee is een virtuele tournee van boek en auteur langs verschillende blogs. Het bleek om Ilja Gort te gaan en zijn nieuwe boek 'De vrouwenslagerij'. Vanzelfsprekend deed ik mee! De bedoeling is dat verschillende bloggers vragen stellen aan Ilja, en die komen dan met zijn antwoord op dit blog. Er zijn 10 bloggers,die hier opgesomd staan .










Beste Ilja,
Wat een geweldig boek! Niet om stroop te smeren, maar het beschrijft zo mooi de kracht van vakmanschap, zeker ook in de slagerij. De arm van Bernadette geruststellend om de nek van de koe als ze hem slacht.. Het blijft raar om slacht diervriendelijk te noemen, maar die arm laat wel  respect voor het dier zien! Het rustig maken van het rund is nog goed ook voor de kwaliteit van het vlees.
 
Mijn vraag gaat over de onherkenbaarheid van het vlees in de Nederlandse supers, waar ‘vlees’ los is komen te staan van ‘dier’. Je koopt vlees, geen stuk van een dier. Zal dat een reden zijn voor veel mensen om niet stil te staan bij het welzijn van het dier bij de aankoop van vlees? En andersom, als herkenbare delen van het dier wel in de supermarkt liggen, denk je dat de gemiddelde consument diervriendelijkheid dan zwaarder laat tellen in haar of zijn keuzes in de winkel?
 
Ik voeg wat screenshots toe van enkele herkenbare delen in mijn webwinkel. Die rouleren ook op de homepage van de winkel. Mijn klanten zijn natuurlijk niet representatief voor de Nederlander, maar het viel me op dat ik er nog nooit een negatieve opmerking over gehad heb. Alleen maar positieve. Want veel mensen missen deze producten in de supermarkt…
En het volgende blogje past goed bij dit onderwerp: http://www.okvlees.nl/blog/78-allesvanhetvarken-de-ervaringen-van-claudette <">">http://www.okvlees.nl/blog/78-allesvanhetvarken-de-ervaringen-van-claudette>

Groet,

Peter

Het antwoord van Ilja.

Zeker ten aanzien van het eten van vlees heeft Frankrijk een andere cultuur dan Nederland. Schapenhersens, kalfswangen, koeienpens, allemaal dagelijkse kost. In het begin van mijn Franse leven moest ik wel even slikken als ik in een slagerij werd aangestaard vanuit een bak bloederig gevilde lammetjeshoofden met de ogen er nog in. Maar in Frankrijk is dat de gewoonste zaak van de wereld. Afgehakte varkenssnuiten duwen hun neusgaten tegen het glas van de vitrine, de pootjes liggen er schoongewassen naast. Ik vroeg aan de slager hoe je die klaar maakt. “Lekker knapperig bakken,” zei hij. “En dan bij de tv heerlijk op zo’n hoefje knabbelen.”
Zoiets is in Nederland ondenkbaar; klanten zouden gillend de winkel uitrennen. De slager zou waarschijnlijk aangeklaagd worden wegens dierenmishandeling. Nee, in Nederland zie je precies het tegenovergestelde: een voedselindustrie die alles in het werk stelt om het vlees zo onherkenbaar mogelijk te maken.
Zoals de vrouwen in mijn boek De Vrouwenslagerij zich van het bewijsmateriaal ontdoen, zo moffelt ook de voedselindustrie haar slachtoffers weg. Deze maskerade camoufleert het oorzakelijk verband tussen dieren en vlees waardoor de bizarre situatie is ontstaan dat mensen oprecht tegen het doden van dieren zijn, maar wel dagelijks een lapje vlees eten.
Vanwege die doodenge bio-industrie waarbij vlees eten ongeveer vergelijkbaar is met het eten van chemisch afval, ben ik zelf al jaren vegetariër. Maar we moeten beseffen dat je geen kilo vlees kunt produceren voor een paar euro en dat dieren voor vlees- en melkconsumptie de mogelijkheid moeten hebben om te leven in hun natuurlijke habitat. Dat is helemaal niet ingewikkeld, dat kan prima.
Dus als je vlees wilt eten, doe het dan niet elke dag. Koop liever wat minder vaak vlees, maar wel van een goede, eerlijke kwaliteit. Van dieren die geleefd hebben in hun natuurlijke omgeving. Dat is beter voor de dieren en beter voor jezelf.

 EU Organic Logo
© OKvlees.nl | Fotografie: Dutch Food Art | Vragen of suggesties? info@okvlees.nl | Bel 06-21917040